In principe

Zodra hij me in de deuropening van de keuken ziet verschijnen, richt Kas zich op en krabt hij met zijn nagels over het keukenraam. Ritmisch trekt hij verticale modderstrepen over het glas. Het oranjerode koppie iets achterover gebogen, iets zijwaarts, zodat hij kan zien of ik hem zie. 

Ja, ik zie je. En ik hoor je ook.

Ik druk het koffiezetapparaat aan. Hij stopt met krabben, verwacht dat ik het raam van slot doe en openzet voor hem. 

Eerst koffie.

De machine gilt de bonen kapot. Daarna een donker dreunen en twee stromende bruine beekjes in de kopjes eronder. Hij miauwt. Met de kopjes in mijn handen loop ik de gang weer in, koude voeten van de groenbruine keramieken tegels. De trap op, kopjes recht houden.

Met de smaak van de eerste koffie nog in mijn mond druk ik weer op de knop van het espresso apparaat. Nieuwe modderstrepen op het glas. 

Als ik voor de derde keer de trap af ben gekomen, met twee lege kopjes door de deur stap, zie ik dat Kas elke stap van mij volgt. Ik voel een lichte triomf. Hij zit daar buiten, in de kou, ik loop binnen, met de verwarming aan. Ieder moment zou ik het raam kunnen opendoen om hem binnen te laten. In principe.

Dit is deel 1 van de serie Klein en gelukkig

NAAR BOEKEN PAGINA

NAAR THEATER PAGINA

MEER OVER OPDRACHTGEVERS